Włoski Korpus Wyzwoleńczy (Corpo Italiano di Liberazione, CIL) – regularne jednostki wojskowe podporządkowane rządowi Włoch pod przewodnictwem marszałka Pietro Badoglia, które od 9 września 1943 r. (wypowiedzenie wojny) występując w składzie 15 Grupy Armii prowadziły działania przeciwko III Rzeszy i oddziałom wojskowym podporządkowanym Benito Mussoliniemu, jako premierowi powołanej 15 września 1943 r. Włoskiej Republiki Socjalnej.
Działania bojowe Włoski Korpus Wyzwoleńczy został sformowany 22 marca 1944 r. na bazie 1 Zmotoryzowanej Grupy Bojowej (Zgrupowania) – 1° RAGGRUPPAMENTO MOTORIZZATO ITALIANO pod dowództwem (Comandante del C.I.L.) gen. Umberto Utili.
24 lutego 1944 r. 3 Dywizja Strzelców Karpackich zakończyła przejmowanie 45 km odcinka obronnego od del Monte do Castel San Vincenzo nad rzeką Sangro. Po przejęciu odcinka 3 DSK sąsiadowała na południu z 2 Dywizją Piechoty (marokańskiej) z Francuskiego Korpusu Ekspedycyjnego. Pod koniec lutego 1944 r. między dywizję marokańską i polską wprowadzono wzmocnioną brygadę włoską. Brygada liczyła około 7.000 żołnierzy. W jej składzie znajdowało się pięć batalionów piechoty (I/68 pp, XXIX bp, XXXIII bbers., balp. „Piemonte”, CLXXXV bspadochr.), dwa dywizjony artylerii (III/11 pa i IV/11 pa) i grupa bojowa (Grupa „Arditi”). 13 marca 1944 r.