W roku 1938 występował w Sejmie z protestem w sprawie akcji burzenia cerkwi na Ziemi Chełmskiej.
W latach 1902–1939 pisywał artykuły do „Diła”.
Po agresji ZSRR na Polskę udał się do Krakowa na teren okupacji niemieckiej, gdzie pisywał do wydawanych w języku języku ukraińskim „Krakiwśkych Wistej” („Wieści Krakowskich”).
W 1944 wyjechał do Niemiec. Od 1952 do 4 lipca 1953 był premierem emigracyjnego rządu URL, a także członkiem zarządu Ukraińskiego Związku Dziennikarzy w Monachium.
Autor wielu opracowań historycznych, między innymi biografii metropolity Andrzeja Szeptyckiego oraz wydanej w 1940 w Krakowie książki „Po niewoli – wyzwolenie”.
Bibliografia Баран Степан w: Енциклопедія історії України: Т. 1. Редкол.: В. А. Смолій (голова) та ін. НАН України. Інститут історії України. – Київ 2003, Wyd. «Наукова думка». Ryszard Torzecki, „Kwestia ukraińska w Polsce w latach 1923–1929”, Kraków 1989, Małgorzata Smogorzewska: Posłowie i senatorowie Rzeczypospolitej Polskiej 1919-1939: słownik biograficzny. T. 1: A-D (red. naukowa Andrzej Krzysztof Kunert). Warszawa, 1998. Kto był kim w Drugiej Rzeczypospolitej pod red. Jacka M. Majchrowskiego. Warszawa, 1994. Енциклопедія українознавства. T. 1. Lwów, 2000, s. 90.