18 lipca w oddziałach irańskich zabrakło amunicji, żywności i wody. Konieczna była ewakuacja rannych. Po trzydniowej przerwie natarcie powtarzano z równie małymi efektami. Dowództwo irackie, dążąc do zahamowania naporu wojsk irańskich masowo wykorzystywało lotnictwo bombowe i śmigłowce bojowe. Irackie 6 i 9 Dywizje Pancerne wykonywały zbieżne przeciwuderzenia w odsłonięte skrzydła przeciwnika zmuszając go do odwrotu. Trzecia faza operacji rozpoczęła się w nocy 1 sierpnia ponownym natarciem trzech zmęczonych i źle wyposażonych dywizji. Załamało się ono na podstawach wyjściowych. 5 sierpnia 1982 roku operacja Ramadan została zakończona.
Efektem 23-dniowych zmagań było przesunięcie linii frontu o 5–7 km na zachód od granicy państwowej. Straty wojsk irańskich wyniosły ok. 18 000 żołnierzy, 220 czołgów, 133 transportery, 35 dział. Średnie tempo natarcia wojsk irańskich wynosiło 1–2 km na dobę. Natarcie prowadzono z reguły nocą, aby uniknąć nadmiernych strat od ognia broni maszynowej, a także aby przekroczyć pola minowe. Niedostatek środków rozgradzających powodował, że tworzono grupy torujące złożone z ochotników, którzy oczyszczali przejścia w zaporach inżynieryjnych przy pomocy prymitywnych narzędzi.