Po bezskutecznych negocjacjach z posiadaczami ziemskimi, Zapata i jego towarzysze siłą zajęli część posiadłości obszarników (na które składały się głównie ziemie zagrabione wcześniej chłopom) i rozdzielili je pomiędzy siebie.
Rewolucja W 1910 r., w Meksyku miały miejsce wybory prezydenckie, w których „wygrał” (najprawdopodobniej na skutek ich sfałszowania) rządzący dyktator Porfirio Diaz. Jego kontrkandydat – Francisco Madero, zagrożony aresztowaniem musiał uciekać do Stanów Zjednoczonych. Tam ogłosił się prawowitą głową państwa, a następnie przy pomocy popierającej go chłopskiej partyzantki z powrotem wkroczył do Meksyku. Zapata i jego zwolennicy zdecydowali się na poparcie Madero. W marcu 1911 r. Zapata z niewielkimi siłami zajął miasto Cuautla i odciął w ten sposób drogę prowadzącą do stolicy – miasta Meksyk. Tydzień później Diaz ustąpił z urzędu i ratował się ucieczką do Europy. W tym czasie Zapata w sile 5 tys. ludzi wkroczył do stolicy stanu Morelos w Cuernavaca.