Dlatego dla przejrzystości tablicy przodków, celem zagwarantowania jej bezbłędnego odczytania, poszczególne osoby opatruje się w jednym z uniwersalnych systemów oznaczania (numeracji, liczenia) przodków, zazwyczaj liczbą lub literami. Oznaczenia wprowadza się zwłaszcza gdy tablicy nie nadaje się formy drzewa, lecz formę listy.
System Sosy–Kekulégo/Stradonitza Jest to najczęściej stosowany sposób oznaczania przodków. Został stworzony w 1676 roku przez hiszpańskiego herolda Hieronima de Sosa, ale rozpropagowany został dopiero w XIX wieku przez Stephana Kekulé von Stradonitza. System ten nazywany jest jednym, dwoma lub wszystkimi nazwiskami jego autorów.
W systemie Sosy–Kekulégo/Stradonitza probant jest oznaczony numerem 1, jego ojciec 2, matka 3, dziadek ojczysty 4, babka ojczysta 5, dziadek macierzysty 6, babka macierzysta 7 itd. Kolejne pokolenia numeruje się w ten sposób, że numer czyjegoś ojca jest dwa razy większy niż numer tego dziecka, a numer matki to numer ojca zwiększony o jeden, np. dla osoby numer 7 — jej ojciec ma numer 14, a jej matka ma numer 15. Nie licząc probanta wszyscy mężczyźni są oznaczeni liczbami parzystymi, z kolei wszystkie kobiety — nieparzystymi. Małżeństwo tworzy więc para przodków oznaczona numerem parzystym męża i bezpośrednio po nim następującym nieparzystym numerem żony.