Z czarnych, owalnych pyknidiów tworzących się głównie na bliznach po opadniętych igłach, ale i między łuskami i na nich, wydobywają się podczas wilgotnej pogody konidia w postaci różowych wstęg zlepionych ze sobą higroskopijnym śluzem. Konidia te są od dwu- do kilkukomórkowe, sierpowato zgięte i na końcach ostre, bezbarwne, o wymiarach 24–50 × 2,5–3 µm. Miseczki bywają większe niż pyknidia, o średnicy 0,5–2 mm, a zarodniki workowe są owalne 3–4-komórkowe, bezbarwne, o wymiarach 4–20 × 3,5–5 µm.
Oprócz makrokonidiów grzyb wytwarza także (w pyknidiach i w grzybni powietrznej) o wiele mniejsze mikrokonidia, które jednak rzadko kiełkują. Najwięcej zarodników uwalnianych jest z pyknid i miseczek w okresie opadów deszczu, przy 90–100% wilgotności względnej powietrza i stosunkowo niskiej temperaturze (15–17 °C). Rozprzestrzeniane są one od kwietnia do października (z kulminacją w czerwcu i lipcu), głównie przez wiatr, krople deszczu, a także prawdopodobnie przez owady.