Regularny podsłuch łączności telefonicznej i radiowej Ambasady ZSRR w Paryżu służył przede wszystkim identyfikacji operujących we Francji tzw. legalnych czyli funkcjonariuszy i żołnierzy pod przykryciem dyplomatów.
Największy sukces tej instytucji kontrwywiadowczej Republiki Francuskiej udało się odnieść w 1983 roku, kiedy uzyskano informacje niejawne (Akta Farewell) od OZI Farewell, czyli Władimira Wietrowa, funkcjonariusza wywiadu naukowo-technicznego PGU KGB ZSRR. Uzyskano informacje umożliwiające identyfikację licznej grupy agentów i funkcjonariuszy radzieckiego wywiadu, czego efektem było jednorazowe wydalenie z Francji uznanych za szpiegów 47 obywateli ZSRR, w tym 40 dyplomatów, 5 przedstawicieli handlowych (z radzieckich PHZ) i 2 korespondentów Agencji TASS.
Dyrektorzy DST Roger Wybot (1944–1959) Gabriel Eriau (1959–1961) Daniel Doustin (1961–1964) Tony Roche (1964–1967) Jean Rochet (1967–1972) Henri Biard (1972–1974) Jacques Chartron (1974–1975) Marcel Chalet (1975–1982) Yves Bonnet (1982–1985) Rémy Pautrat (1985–1986) Bernard Gérard (1986–1990) Jacques Fournet (1990–1993) Philippe Parant (1993–1997) Jean-Jacques Pascal (1997–2002) Pierre de Bousquet de Florian (2002–2007) Bernard Squarcini (od 2007 do likwidacji instytucji w 2008, powołany na szefa utworzonej 1 lipca 2008 DCRI)