Prowadził też działalność teatralną, w 1935 roku wystawił w Wilnie Króla Edypa Sofoklesa, a w 1938 Oresteję Ajschylosa.

W czasie II wojny światowej pracował jako nauczyciel w Gimnazjum dla Dorosłych w Wilnie, zaangażował się także w tajne nauczanie – uczył języka łacińskiego, wykładał na tajnym Uniwersytecie Wileńskim oraz w tajnym Studium Teatralnym. W sierpniu 1944 został reżyserem w Polskim Teatrze Dramatycznym w Wilnie, po jego zamknięciu w marcu 1945 pracował jako kopista w Archiwum Państwowym w Wilnie.

8 października 1945 został powołany na stanowisko profesora Uniwersytetu Mikołaja Kopernika. Od 1945 do przejścia na emeryturę w 1960 roku kierował Katedrą Filologii Klasycznej UMK. Współpracował z Teatrem w Toruniu, w latach 1951–1952 był jego kierownikiem artystycznym.

W 1953 roku otrzymał nagrodę państwową III. stopniaDziennik Polski, r. IX, nr 173 (2948), s. 7..

Pochowany został w kwaterze ewangelickiej na cmentarzu św. Jerzego w Toruniu.

Wśród jego tłumaczeń znajdują się m.in. wszystkie zachowane tragedie Ajschylosa, osiem pierwszych (spośród jedenastu) komedii Arystofanesa, Króla Edypa Sofoklesa oraz utwory Eurypidesa. W jego opracowaniu można znaleźć m.in.