w klubie ze stolicy Katalonii od roku grał już jego kolega z kadry Gheorghe Hagi. Popescu spędził w Barcelonie dwa sezony, w ostatnim – 1996–1997 – jako kapitan poprowadził drużynę do zwycięstwa w Pucharze Zdobywców Pucharów. W 1997 roku ponownie dołączył do Hagiego, tym razem do Galatasaray SK. Rumuńscy weterani pod koniec piłkarskiej kariery czterokrotnie wygrali rozgrywki ligowe w Turcji i raz – w 2000 roku – zdobyli Puchar UEFA. W 2001 roku Hagi poświęcił się pracy szkoleniowej, a Popescu przeniósł się do US Lecce. Krótko grał jeszcze w Dinamie Bukareszt i Hannoverze 96, w którym w 2003 roku zakończył karierę.
Z reprezentacją Rumunii, w której barwach rozegrał 115 meczów, dotarł do ćwierćfinału Mundialu 1994 oraz brał udział w Mundialach 1990 i 1998 oraz w 1996 i 2000. W każdym z tych turniejów był podstawowym zawodnikiem; nie wystąpił tylko w jednym spotkaniu, w ćwierćfinale Euro 2000, z którego wyeliminowała go kontuzja. Po rezygnacji Hagiego został kapitanem reprezentacji. Ostatni mecz w drużynie narodowej rozegrał w marcu 2003 roku;