Historia Starożytny Egipt Tradycja noszenia pierścionków zaręczynowych sięga około 2800 roku p.n.e. i wywodzi się ze starożytnego Egiptu, gdzie zmarłych grzebano z ozdobami symbolizującymi wieczną miłość i oddanie. Pierwsze symbole zaręczynowe miały formę okrągłego drucika – okrąg był symbolem wieczności, zaś otwór pośrodku stanowił przejście do nieznanego. Egipskie pierścionki wykonywano z różnorodnych materiałów, m.in. z krzemienia, kości, miedzi, srebra i złota.
Starożytny Rzym mały|Złoty pierścionek zaręczynowy z okresu rzymskiego (ok. 200–258 n.e.), Yale University Art Gallery W starożytnym Rzymie symbolem zaręczyn był pierścień nazywany anulus pronubus, wręczany wybrance przez narzeczonego. Według Pliniusza Starszego do końca I wieku n.e. ozdoby te wykonywano z żelaza i nie oprawiano w nie kamieni szlachetnych. W Pompejach w 79 roku n.e. zamożni obywatele nosili złote pierścionki, podczas gdy osoby z niższych warstw społecznych używały ozdób żelaznych. Z czasem zaczęto wytwarzać je z metali szlachetnych, wzbogacając o klejnoty i grawerunki. Proste obręcze ze złota, srebra lub brązu uznaje się za pierwowzór współczesnych obrączek ślubnych.