Przez stopień skomplikowania zestawu instrukcji, implementacji wieloukładowej i innych wad projektowych, układ iAPX 432 działał niezwykle wolno w porównaniu do pozostałych ówczesnych konstrukcji.
W roku 1984 firmy Intel i Siemens rozpoczęły współpracę w ramach projektu o nazwie BiiN, mającego doprowadzić do stworzenia wysokopoziomowego, odpornego na błędy i zorientowanego obiektowo systemu komputerowego napisanego w całości w języku Ada. Do projektu przyłączyło się wiele osób związanych z pracami nad i432, zaś nowym architektem głównym został pracownik IBM, Glenford Myers. Założonym przez projekt rynkiem dla rozwiązania BiiN był rynek zastosowań komputerowych wymagających niezawodności, takich jak systemy bankowe, systemy przemysłowe, czy elektrownie atomowe, a architektura systemu opierała się w dużej mierze na założeniach pamięci chronionej zastosowanych przy pracach nad układem i432.