W kwietniu 1929 roku został mianowany kierownikiem Referatu Prasowego Komendy Głównej Policji Państwowej, stając się de facto pierwszym rzecznikiem prasowym polskiej policji. W styczniu 1931 roku został awansowany na podinspektora. W maju 1935 roku objął stanowisko oficera inspekcyjnego Komendy Wojewódzkiej PP w Lublinie, funkcję tę pełnił do wybuchu II wojny światowej.

Był członkiem Obozu Zjednoczenia Narodowego. Według dziennika „Dobry Wieczór” był stałym gościem kawiarni „Ziemiańska”, informacje te potwierdza w swoich wspomnieniach także Stanisław Adler.

Publikował artykuły łamach prasy policyjnej, m.in. w czasopiśmie „Przegląd Policyjny” oraz w „Gazecie Policyjnej Państwowej” (w 1919 roku, jeszcze pod nazwiskiem Szenkman). Artykuły jego autorstwa dotyczyły m.in. historii Policji Państwowej, regulacji prawnych oraz opisów technik działań policjantów. Na łamach „Polski Zbrojnej” publikował pod inicjałami J.S. serię reportaży z podróży po Bałkanach.