W wieku lat 17 Klementyna poznała bonapartystowskiego pretendenta księcia Napoleona-Wiktora Bonaparte, przebywającego wówczas na wygnaniu w Belgii. Zakochana para chciała się pobrać, ale Leopold nie udzielał zezwolenia, bojąc się o losy córki jako małżonki pretendenta i chcąc ją poza tym trzymać u swego boku. Para pobrała się dopiero rok po jego śmierci, 14 listopada 1910, a więc w 38. roku życia Klementyny i 48. księcia Napoleona. Urodziło im się dwoje dzieci, Maria Klotylda (1912–1996) i w 1914 Napoleon Hieronim, przez długie lata jedyna nadzieja rodu Bonaparte na przeżycie w męskiej linii.
Uciekając przed inwazją niemiecką, prawie cały okres I wojny światowej Klementyna i Napoleon spędzili w Anglii, jako goście cesarzowej-wdowy Eugenii w Farnborough. Klementyna pracowała tam jako pielęgniarka w lazarecie dla rannych oficerów angielskich, który cesarzowa urządziła w swym pałacu. Eugenia bardzo ich polubiła i zapisała im w testamencie jedną trzecią swych wielkich zasobów w gotówce i pałac w Farnborough ze wszystkimi kolekcjami.
Klementyna została pochowana obok męża w stworzonej przez Napoleona III Kaplicy Cesarskiej w Ajaccio.
Bibliografia Sigyn Reimers, Mina kungliga, Stockholm 1955
Klementyna Koburg-Bonaparte Klementyna Koburg-Bonaparte Kategoria:Urodzeni w 1872 Kategoria:Zmarli w 1955