W grudniu 1882 był w Paryżu i z orkiestrą Pasdeloupa wykonał własną uwerturę do Balladyny. W marcu 1883 powrócił powołany przez nowego dyrektora J. Dobrzańskiego – do Teatru Skarbkowskiego, w którym pozostał aż do jego zamknięcia w 1900 roku; tam odbyły się prapremiery jego oper i prawykonania innych utworów. Zarówno na koncercie inaugurującym operę polską we Lwowie, jak i po 28 latach na spektaklu pożegnalnym Henryk Jarecki zaprezentował się w podwójnej roli jako kompozytor, a zarazem dyrygent: 1 kwietnia 1872 kierował Uwerturą na orkiestrę, a 9 września 1900 – m.in. Introdukcją do Jadwigi. Początkowo dyrygował muzyką do sztuk teatralnych, pisał także własne ilustracje. 12 listopada 1873 zorganizował pierwszy we Lwowie koncert złożony wyłącznie z utworów polskich kompozytorów. Przygotował z pietyzmem wykonania dzieła swego mistrza: Jawnuty i Flisa (1873), Dziadów (1874), kantaty Milda (1876), Strasznego Dworu (1877), wznowił Hrabinę (1887). Poza repertuarem operetkowym, dominującym w słabszych sezonach teatralnych (np. 1881/1882, 1887/1888), Henryk Jarecki wystawił 26 oper obcych kompozytorów, m.in. opery Richarda Wagnera: Tannhäuser (1897), Lohengrin (polska prapremiera w 1877, po raz wtóry wystawiony w 1896) i Rienzi (1899).