wers
Każde dwie sylaby krótkie, z wyjątkiem części pentametru znajdującej się po cezurze, mogą ulec podmianie na jedną długą.
Przykład:
Pożądane jest, żeby w jednym dystychu zawierało się całe zdanie lub jego logiczna część, tak żeby koniec pentametru zbiegał się z silną interpunkcją. Mile widziany jest też rym gramatyczny (rym częstochowski) pomiędzy ostatnią sylabą pentametru a sylabą znajdującą się przed cezurą (jak w podanym przykładzie: ... medio | ... toro), czyli homoioteleuton. Zrymowanie w ten sposób wyrazów, pomiędzy którymi nie zachodzi bliski związek gramatyczny (np. rzeczownika i przysłówka) jest zabronione.
Stychiczne użycie pentametru W klasycznej poezji greckiej i rzymskiej pentametr daktyliczny jest zawsze składnikiem dystychu elegijnego i, w przeciwieństwie do heksametru, nigdy nie występuje samodzielnie. Z inskrypcji wiadomo jednak, że już w starożytności eksperymentowano ze stychicznym użyciem pentametru: w inskrypcjach pompejańskich mamy przykłady wierszy złożonych z samych pentametrów (np. CIL 4.9123). Te eksperymenty najwyraźniej nie zostały jednak uznane za wystarczająco udane, żeby przebić się do głównego nurtu poezji antycznej.