Wielorybnictwo przez ponad sto lat stanowiło ważny element gospodarki, kultury i tożsamości społeczności azorskich, szczególnie na wyspach Pico, Faial i São Jorge. Początki sięgają końca XVIII wieku, gdy na wyspy trafili amerykańscy wielorybnicy z Nowej Anglii, a miejscowa ludność zaczęła organizować własne załogi i warsztaty przerobu tłuszczu i spermacetu. W XIX i XX wieku połowy kaszalotów stały się jednym z głównych zajęć sezonowych dla tysięcy mieszkańców, zapewniając eksport cennego oleju i kości do metropolii i Stanów Zjednoczonych. W 1768 roku nawet 200 statków wielorybniczych różnego pochodzenia zawijało co roku na Faial. W latach 80 XX w., wraz z ratyfikacją przez Portugalię moratorium Międzynarodowej Komisji Wielorybniczej, działalność ta została całkowicie zakończona, a w miejscach dawnych zakładów — takich jak Fábrica da Baleia de Porto Pim w Horcie i Museu da Indústria Baleeira w São Roque do Pico — powstały muzea dokumentujące jej historię. Współcześnie wielorybnictwo zostało zastąpione przez ekoturystykę i obserwacje wielorybów, które są jedną z głównych atrakcji gospodarki turystycznej regionu, a dziedzictwo wielorybnicze pozostaje ważnym symbolem historii i tożsamości Azorów.