Transport drewna można podzielić następująco: zrywka drewna – pierwszy etap transportu: od miejsca ścięcia do miejsca składowania, ręczna, konna, grawitacyjna, ryzy i ślizgi, mechaniczna, pojazdami mechanicznymi, wciągarkami, kolejkami linowymi,rzadko: sterowcami, balonami lub helikopterami, wywóz drewna – etap transportu od miejsca składowania do klienta (miejsca przerobu) lub do większej składnicy, konny, mechaniczny, kolejkami wąskotorowymi, samochodowy, wodny transport drewna, spław, holowanie, transport kolejowy, transport napowietrzny.
Zanim wynaleziono maszynę parową transport drewna odbywał się przy użyciu zwierząt (na krótsze odległości) lub poprzez spławianie (na znaczne odległości), ograniczając się jednak do szlaków wodnych. Idea zmechanizowania transportu leśnego w Polsce powstała w 1938 roku. Biuro techniczne ówczesnej Dyrekcji Naczelnej Lasów Państwowych przy Ministerstwie Rolnictwa (obecnie Dyrekcja Generalna Lasów Państwowych przy Ministerstwie Środowiska) ogłosiło przetarg na dostawę motorowego sprzętu do zrywki i wywozu drewna. Po II wojnie światowej szybki postęp techniczny oraz rozwój motoryzacji przyczyniły się do intensywnego wkroczenia motoryzacji do gospodarki leśnej.