Ogrodoterapia ma wielostronny wpływ na zdrowie i rozwój: znacząco łagodzi depresję i lęki, obniża wskaźnik masy ciała, a także zwiększa zadowolenie z życia, jakość życia i poczucie wspólnoty, nadaje poczucie sprawczości i możliwości wpływu na przyrodę, pobudza zmysły i procesy poznawcze, wspomaga rozwój emocjonalno-społeczny, poprawia koordynację wzrokowo-ruchową oraz sprawność manualną, usprawnia komunikację i rozwój mowy, wspiera w optymalnym wykorzystaniu potencjału rozwojowego, wspiera dzieci w osiąganiu niezależności, przeciwdziała pogłębianiu zaburzeń w rozwoju psychoruchowym osób z głębszą niepełnosprawnością ruchową.
W Polsce terapia ta nie jest oficjalnie uznaną przez ośrodki medyczne formą terapii i rehabilitacji, chociaż zajęcia ogrodnicze włączane są do programów ośrodków dysponujących zapleczem ogrodniczym, takich jak szkoły, przedszkola, domy opieki społecznej, szpitale psychiatryczne, ośrodki odwykowe, warsztaty terapii zajęciowej. Ostatnio jest popularyzowana szczególnie w nauczaniu przedszkolnym, także u dzieci z autyzmem i niepełnosprawnych ruchowo i/lub umysłowo. Programy terapii ogrodniczej są zróżnicowane i zależą od dostępnego zaplecza ogrodniczego, a przede wszystkim potrzeb i możliwości klientów.