Włoski wydzielnicze są żywe przez dłuższy czas, a po obumarciu protoplastu zwykle się odłamują. Przykładem włosków wydzielniczych są włoski parzące, występują między innymi u pokrzywy. Wierzchołek takich włosków zakończony jest główką, która odłamuje się pod naciskiem, ostra szyjka wbija się w skórę i wstrzykuje substancję parzącą. Włoski wydzielnicze zwykle wytwarzają olejki eteryczne, ale mogą też wydzielać wodę (wypotniki), sole (np. u łobody), nektar, śluzy (np. u nasady liści szczawiu).
Włoski można podzielić, ze względu na ich budowę na:
wydzielnicze lub gruczołowate – posiadają na końcu zgrubienie i wydzielają różnego rodzaju wydzieliny: typu Labiatae – zbudowane z 8 komórek wydzielniczych ułożonych poziomo, występują u jasnotowatych typu Compositae – zbudowane z 6 do 8 komórek wydzielniczych ułożonych pionowo, występują u astrowatych o tarczkowej główce włoski bezwydzielnicze: gwiaździste lub pęczkowate – na końcu rozgałęziają się na co najmniej 3 ramiona biczowate – końcowa komórka jest wydłużona i zwężona na kształt „bicza”, np. podbiał pospolity teowate – szczytowa komórka jest wydłużona i ułożona prostopadle do trzonka, np. włoski bylicy piołun tarczowate – szerokie i płaskie, wyrastające na trzonku przyrośniętym na środku haczykowate – zakończone jednym lub kilkoma zagiętymi haczykami, np.