Subintabulat ogranicza w prawach wierzyciela hipotecznego. W szczególności nie może on, bez zgody wierzyciela subintabulowanego, doprowadzić do zgaśnięcia wierzytelności własnej bez zaspokojenia swojego wierzyciela. Tym samym niedopuszczalne jest zwolnienie dłużnika hipotecznego z długu ani potrącenie wierzytelności hipotekowanej.

Instytucja subintabulatu pojawiła się na ziemiach polskich już w 1818 roku. Pozytywnie przyjęta przez doktrynę funkcjonowała także w okresie międzywojennym oraz – na mocy dekretu z 11 października 1946 roku Prawo rzeczowe – po II wojnie światowej. Na znaczeniu ten rodzaj hipoteki stracił w okresie gospodarki scentralizowanej, co stało się przyczyną pominięcia go w ustawie o księgach wieczystych i hipotece z 1982 roku. Wraz ze zmianą ustroju ustawodawca przyjął, iż w miarę rozwoju gospodarki rynkowej subintabulat stanie się znowu atrakcyjną formą rzeczowego zabezpieczenia. Znalazło to wyraz w reaktywowaniu go nowelizacją z 1991 roku. Obecne brzmienie przepisów (art. 108¹ i nast. ustawy) jest nieomal identyczne z