W ramach przygotowania prowadzi się rozpoznanie przeciwnika, w tym jego ugrupowania, rozmieszczenia sił i środków rażenia i charakteru manewru. Ponadto obezwładnia się jego system informacyjny i stosuje przedsięwzięcia wprowadzające przeciwnika w błąd co do sił, czasu i kierunku przygotowywanego uderzenia. Rozpoczęcie natarcie poprzedza zmasowane uderzenie lotnictwa, artylerii i środków walki radioelektronicznej. Szczególne znaczenie ma zapewnienie swobody i bezpieczeństwa podejścia wojsk z głębi. Rozstrzygający etap rozpoczyna się atakiem głównego zgrupowania uderzeniowego. Może to być atak szybki atak i atak pozycyjny. W pierwszym przypadku jest to zazwyczaj atak z marszu i występuje, gdy obie strony prowadzą działania manewrowe. Atak pozycyjny połączony jest z długotrwałym przygotowaniem, polegającym na metodycznym obezwładnianiu ogniowym broniących się sił przeciwka, bądź to na nacisku informacyjnym, mającym na celu osłabienie czujności przeciwnika lub sprowokowanie go do popełnienia błędu. Atak pozycyjny będzie konieczny w sytuacjach, w których nie ma możliwości oskrzydlenia lub obejścia obrońcy albo wtargnięcia w głąb jego ugrupowania. Po pobiciu sił głównych obrońcy, następuje końcowa faza natarcia – wykorzystanie powodzenia.