DI silnie preferuje zewnętrzne tworzenie połączeń (zależności) pomiędzy komponentami oprogramowania (np. asocjacje w klasach), nad zlecaniem tworzenia zależności im samym. Jest to wzorzec, w którym odpowiedzialność za tworzenie i łączenie obiektów jest przeniesiona z obiektów do fabryki (np. kontenera IoC). Na żądanie kodu fabryka tworzy obiekt, lub udostępnia obiekt z puli obiektów, ustawiając mu powiązania z innymi obiektami (np. wstrzykiwanie konstruktorem – Constructor Injection, wstrzykiwanie mutatorami – Setter Injection, użycie interfejsu – Interface Injection lub w mieszany sposób). DI jest więc realizacją „odwrócenia sterowania” w sensie tworzenia i wiązania obiektów.
W rozbudowanych implementacjach fabryka może wykonywać czynności dodatkowe, np. Spring Framework pozwala na używanie aspektów, można więc do obiektu dodać automatycznie obsługę transakcji, logowania, itp.
DI jest sposobem osiągnięcia luźnych powiązań (ang. loose coupling).
Użycie tej techniki pozwala tworzyć łatwo testowalne obiekty. Sprawdza się szczególnie w powiązaniu z programowaniem sterowanym testami (ang. test-driven development).