Ignacio.
Życie polityczne Jako lider studencki na Papieskim Katolickim Uniwersytecie Chile brał udział w zamieszkach przeciwko dyktaturze Carlosa Ibáñeza del Campo, która została obalona w 1931 roku. W tym samym roku Leighton został wysłany przez ministra Marciala Mora do Coquimbo, aby uspokoić lokalne zamieszki wojskowe wspierane przez ludność. W 1933 r. ukończył studia prawnicze z tytułem magistra robót wiejskich.
W 1937 roku Leighton został mianowany ministrem pracy przez Arturo Alessandri Palmę. W tym czasie założył – wraz ze swoimi przyjaciółmi i współpracownikami, Eduardo Frei Montalvą, Radomiro Tomicem i José Ignacio Palma – National Falange, która połączyła się z Partią Chrześcijańsko-Demokratyczną w 1957 roku. Wielokrotnie był wiceprzewodniczącym partii.
W 1945 roku został wybrany posłem do Izby Deputowanych z okręgu Antofagasta. Leighton był także ministrem edukacji w rządzie Videli (1946–1952) oraz ministrem spraw wewnętrznych w rządzie Montalvy (1964–1970).
Został ponownie wybrany w 1969 roku i służył jako ustawodawca aż do chilijskiego zamachu stanu w 1973 roku.
Wygnanie i próba zamachu Krytyka dyktatury wojskowej przez Leightona zaowocowała jego wygnaniem z Chile.