Historia Początki Królewskiej Marynarki Kanadyjskiej związane były ze statusem Kanady jako dominium brytyjskiego. W 1910 roku nabyła dwa stare brytyjskie krążowniki: , będący przez dłuższy czas największym okrętem marynarki (11 000 ton), oraz , przeznaczony jako okręt szkolny dla pacyficznego wybrzeża. Ponadto podczas I wojny światowej marynarka posiadała tylko dziewięć okrętów patrolowych, dwa torpedowce i szereg zmobilizowanych trawlerów. Tuż przed wybuchem wojny marynarka nabyła w USA dwa małe okręty podwodne typu , a w 1919 roku dwa dalsze typu H. Wszystkie okręty były o niewielkiej wartości bojowej. Liczniejsze były statki rządowe o różnym przeznaczeniu, w tym ochrony rybołówstwa, nienależące jednak do marynarki.
U progu II wojny światowej w 1937 roku marynarka kanadyjska posiadała tylko cztery niszczyciele budowy brytyjskiej i trzy trałowce i liczyła niecałe 1000 osób stałego personelu. Po wybuchu wojny, marynarka zamówiła w 1939 roku liczne nowe okręty, a do października 1940 roku osiągnęła stan 15 tysięcy personelu. W toku wojny przejęto od Wielkiej Brytanii lub zbudowano specjalnie dla Kanady kilkanaście niszczycieli i dwa lekkie krążowniki („Uganda” i „Ontario”, pod koniec wojny), a sześć starszych niszczycieli przejęto od USA.