W drugiej połowie XIX wieku Kałmucy regionu Astrachania – Mniejsi Derbeci, Choszuci i Torguci, pozostali w zdecydowanej większości koczownikami, chociaż niedostatek pastwisk spowodował spadek pogłowia zwierząt z 2,5 mln w roku 1803 do 453 tys. z końcem stulecia. Buzawa przeszli na osiadłą hodowlę po tym jak wielkość przydzielanej im ziemi systematycznie ograniczano. Także Więksi Derbeci, którzy w roku 1861 zostali przyporządkowani do guberni stawropolskiej, zostali zmuszeni do porzucenia koczownictwa wskutek presji na ziemię wywieranej przez migrujących chłopów oraz Nogajów.
Pośród nadwołżańskich Kałmuków w 1847 roku władze rosyjskie ustanowiły system szkół podstawowych i średnich, jednak przymusowe nauczanie chrześcijaństwa w tych szkołach sprawiło, że w praktyce uczęszczali do nich jedynie wychowankowie państwa, podczas gdy większość Kałmuków odbierała tradycyjną buddyjską edukację. Jedynie arystokracja, uformowana przez rosyjskie gimnazja oraz służbę w oddziałach kawalerii często przyjmowała europejski styl życia. Lamowie stanowili znaczną część populacji Kałmuków. Rosjanie zgodzili się na budowanie buddyjskich klasztorów i świątyń dopiero w roku 1798. Przy budowie Churułu Choszutów, klasztoru mającego upamiętniać Kałmuków, którzy zginęli w walce z Napoleonem, zaadaptowano rosyjską architekturę do buddyjskich celów.