Rosjanie interpretowali spisany po rosyjsku traktat jako przysięgę wierności carowi, jednak dla Kałmuków był on po prostu dwustronną umową.
Chö-Örlük przez cały czas utrzymywał kontakty z innymi Mongołami i w roku 1640 wziął udział w wielkim zgromadzeniu, podczas którego zawarto pokój pomiędzy Chałchasami i Ojratami. Uchwalone podczas niego tzw. Prawo Mongolsko-Ojrackie Chö-Örlük przyjął dla swoich Torgutów. Poszczególne rody i plemiona Ojratów przybyłe nad Wołgę nie tworzyły początkowo jednolitego ludu i dopiero wnuk Chö-Örlüka, Ajuka-chan (1669–1724), scalił te różne grupy w jedną konfederację plemienną, liczącą jakieś 40 do 50 tys. gospodarstw. Za panowania Ajuki Kałmucy osiągnęli szczyt swojej potęgi. Pomimo pisemnych zobowiązań wobec Rosji chan Kałmuków prowadził de facto samodzielną politykę, utrzymując stosunki z Osmanami i Persją, a nawet najeżdżając terytoria Rosji i podlegających jej Baszkirów. Niezależność Kałmuków uległa jednak ograniczeniu po zdobyciu przez Rosjan Azowa w roku 1696, a następnie wybudowaniu przez Piotra Wielkiego (1682–1725) łańcucha fortec pomiędzy Donem a Carycynem (dzis. Wołgograd) nad Wołgą.