Po kapitulacji Warszawy przedostał się do Wilna. Po przekazaniu Wilna Litwie, w listopadzie 1939 przedostał się do Lwowa. We Lwowie współpracował z redakcjami „Czerwonego Sztandaru” i wydawanej od czerwca 1941 „Młodzieży Stalinowskiej”. Po wybuchu wojny niemiecko-radzieckiej służył w Armii Czerwonej jako starszy felczer w szpitalach polowych Frontu Południowo-Zachodniego. W grudniu 1941 został przeniesiony na zaplecze frontu do szpitala ewakuacyjnego w Swierdłowsku. W październiku 1942 został zdemobilizowany i odesłany do Moskwy, gdzie podjął studia na trzecim roku I Moskiewskiego Instytutu Medycznego.
W czerwcu 1943 wziął udział w pierwszym zjeździe Związku Patriotów Polskich. 14 czerwca 1943 został przyjęty w stopniu porucznika do 1 Polskiej Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki. 15 lipca 1943 złożył przysięgę wojskową. Służył jako oficer służby sanitarnej, uczestniczył w bitwie pod Lenino. W lutym 1944 został instruktorem w Wydziale Polityczno-Wychowawczym 2 Dywizji Piechoty, pełnił funkcję kronikarza dywizji (od listopada 1944 w stopniu kapitana). Uczestniczył w walkach o wyzwolenie warszawskiej Pragi oraz w bitwie o Kołobrzeg. W grudniu 1944 został przyjęty do Polskiej Partii Robotniczej.