W Egipcie grecko-rzymskim Skromne domostwa (jak np. w ptolemejskim Edfu), których zasadniczy plan i wygląd nie uległ zasadniczej zmianie, często znajdowały się poniżej poziomu uliczek, skąd prowadziło do nich zejście schodami. Zwykle dwu-trzyizbowe, zamiast okien miały niewielkie otwory w sklepieniu. Układ ten zabezpieczał od zbytniego nasłonecznienia w dzień, podczas gdy wieczorem i nocą przebywano na tarasie dachowym lub przylegającym do ulicznego muru. Wznoszono je bez fundamentów, więc częstym sposobem ich okradania był podkop dokonywany pod ścianami, co poświadczają liczne sprawy sądowe znane z papirusowych dokumentów. Najtańsze chatki na peryferiach wsi budowano kosztem zaledwie ok. 25 drachm. thumb|Pozostałości domostw w ptolemejskim Karanis Domy miejskie znane z przykładów budownictwa mieszkalnego z Oksyrynchos, Karanis, Filadelfii, były zazwyczaj jednopiętrowe, o ujednoliconej wielkości, zajmujące areał ok. 150-160 m². Np. powstała na skraju oazy Filadelfia miała ulice szerokości 5-10 metrów, przy których domy stawiano ciasno (najczęściej ze wspólną ścianą), w zwartych zespołach na powierzchni 50x100 metrów, co dawało ok. 20 domów w jednym kwartale.