niewielkie kwadratowe okna miały osłony chroniące przed upałem i kurzem. Na płaskich dachach, oprócz krągłych zasobowych silosów, niekiedy umieszczano trójkątne nadbudówki służące najpewniej jako nawietrzniki. Rzadkością były własne studnie, w wodę zwykle zaopatrywano się z okolicznej studni kamiennej lub miejscowego wodopoju. W epoce Nowego Państwa częstsze w zespołach miejskich stały się domy dwupiętrowe, w których funkcjonalny trójpodział przeznaczał parter na warsztaty, pierwsze piętro na pomieszczenia recepcyjne, a wyższe – na sypialnie.
Domy będące rezydencjami zamożnych lub wybitnych osobistości swym wyglądem i urządzeniem naśladowały siedziby władcy. Okolone murem miały bramę główną i kilka pobocznych wejść mniejszych prowadzących do ogrodów i budynków gospodarczych. Frontową część budynku stanowił portyk, z którego przejście wiodło do przedsionka i do kolumnowej sali przyjęć;