Dzieło Hasa bywa analizowane jako poemat o pamięci, a także jako wczesny przykład kinowej refleksji nad czasem.

Fabuła Felicja, znana aktorka prowadząca cykliczną audycję radiową Obiady u państwa Konopków leci samolotem do Paryża. W trakcie lotu wspomina czasy okupacji.

Akcja filmu cofa się do września 1939 roku, gdy Felicja – grająca Ofelię na próbie szekspirowskiego Hamleta – zakochuje się w odtwórcy tytułowej roli, Wiktorze Rawiczu. Na początku okupacji otrzymuje zadanie przechowania Rawicza w swoim pokoju, gdy pada na niego podejrzenie zamordowania volksdeutscha Petersa. Żeby mieć ukochanego przy sobie, Felicja jest gotowa wiele poświęcić. Ukrywając Rawicza, zostaje odurzona alkoholem i zbiorowo zgwałcona przez niemieckich żołnierzy.

Aby przetrwać i zapewnić przetrwanie także Rawiczowi, Felicja zatrudnia się w niemieckim teatrze. Po wyzwoleniu Polski zostaje uznana za kolaborantkę i otrzymuje zakaz pracy w teatrze. Wiktor, nie odwzajemniwszy jej uczucia, odchodzi od niej i popada w alkoholizm. Felicja przyłapuje go w knajpie i przyprowadza do mieszkania, mówiąc mu, że zabity przez niego Peters był ponoć francuskim agentem. Wówczas Rawicz popełnia samobójstwo, wyskakując przez okno. Felicja, klęcząc nad ciałem Wiktora, nie potrafi ani zakrzyczeć, ani płakać.