W jamkach lejkowatych średnica otworu rozszerza się w kierunku błony zamykającej. Ściana wtórna tworzy sklepienie, pod którym znajduje się komora jamki. Miejsce tworzące otwór nazywane jest otworem jamki lub aperturą. Gdy wtórna ściana komórkowa jest gruba otwór jamki łączy z komorą kanał jamki. Otwory po obu stronach kanału mogą być różnej wielkości. Część błony środkowej, zwanej margo, zawiera pory, gdzie między mikrofibrylami nie ma macierzy ściany komórkowej. W cewkach roślin iglastych błona zamykająca jamkę jest nieporowata, a nawet zgrubiała. Taką błonę o średnicy większej niż otwór od strony światła komórki określa się jako torus (zatyczka). Gdy pod wpływem zwiększonego ciśnienia wody błona ta silnie się wygnie, zatyczka zamyka wylot jamki. W ten sposób przepływ wody może być regulowany. Jamki lejkowate występują w cewkach roślin nagozalążkowych.
Można też spotkać formy przejściowe np. u roślin wyższych przy naczyniach (drewno) dostarczających wodę do tkanek pomiędzy korzeniem a liściem.
Przypisy
Kategoria:Anatomia komórki Kategoria:Komórka roślinna