Prawo wybierania przysługiwało mężczyznom od ukończenia 21 lat, kandydowania od 24 lat. Wyborców obowiązywał cenzus majątkowy, wykształcenia bądź pełnionej funkcji (artykuł 58 Konstytucji). Wedle artykułu 38 kadencja trwać miała 9 lat, a co 3 lata trzecia część ulegała wymianie, ustępujących oznaczano przez losowanie.
W Izbie Poselskiej zasiadali też z urzędu członkowie Rady Stanu w liczbie nie przekraczającej 13 (6 ministrów, ich prezes, 6 referendarzy), będąc przy tym uprawnionymi do głosowania (artykuł 45).
Kompetencje Wobec posiadania przez dziedzicznego władcę inicjatywy ustawodawczej i pełni władzy wykonawczej, sprawowanej za pośrednictwem Rady Stanu, oraz możliwości wydawania przez niego dekretów uzupełniających Konstytucję (art. 86), kompetencje Sejmu były dosyć znikome. Ograniczały się one do uchwalania poprawek w prawie podatkowym, prawie cywilnym i karnym oraz w sprawach monetarnych. Komisje sejmowe miały prawo do przedstawiania pod obrady projektów zmian prawnych, musiały one jednak uzyskać stosowną aprobatę Rady Stanu.