W 1945 roku wyjechał z Pragi do Konstancji, gdzie do 1948 był internowany we francuskiej stefie okupacyjnej. Przez francuską komisję denazyfikacyjną został zakwalifikowany jako Mitläufer (bierny uczestnik).
Od 1949 pracował jako konsultant ds. handlu zagranicznego w Izbie Przemysłowo-Handlowej Baden-Baden. W 1951 roku rozpoczął pracę w Daimler-Benz AG w Stuttgarcie. Od 1962 do 1968 pełnił funkcję przewodniczącego stowarzyszenia przemysłu metalowego w Badenii-Wirtembergii. Od 1971 roku przewodniczył Niemieckiemu Związkowi Pracodawców, a w styczniu 1977 roku został dodatkowo szefem Federalnego Stowarzyszenia Niemieckiego Przemysłu (niem. Bundesverband der Deutschen Industrie). lewo|mały|Grób rodzinny Hannsa Marina Schleyera. 5 września 1977 został porwany przez terrorystyczną Frakcję Czerwonej Armii, która żądała uwolnienia z więzienia członków swej organizacji w zamian za uwolnienie Schleyera. Tymczasem w nocy z 17 na 18 października Andreas Baader, Jan-Carl Raspe i Gudrun Ensslin, którzy mieli być wymienieni na Schleyera, popełnili w więzieniu Stammheim w Stuttgarcie samobójstwa (tzw. Todesnacht von Stammheim), w związku z czym plany porywaczy legły w gruzach i 19 października zdecydowali się na zabicie Schleyera, poddawszy go uprzednio torturomBartosz T. Wieliński: Terrorystka z RAF wolna. Gazeta Wyborcza, 13 lutego 2007 .