Zespół rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego, zespół DIC (ang. disseminated intravascular coagulation, DIC) – zespół chorobowy polegający na wtórnej do wielu chorób aktywacji kaskady krzepnięcia i wytworzenie licznych mikrozakrzepów w świetle małych naczyń krwionośnych, co w efekcie często doprowadza do zużycia czynników krzepnięcia, szczególnie fibrynogenu, czynnika VIII i V oraz płytek krwi, powodując objawy skazy krwotocznej („koagulopatia ze zużycia”). Wykrzepianie jest wyzwalane przez uwolniony czynnik tkankowy, odsłonięcie warstwy podśródbłonkowej naczyń lub poprzez nieprawidłowe aktywatory krzepnięcia.
Przyczyny powikłania położnicze (najczęstsza przyczyna): zator płynem owodniowym, przedwczesne oddzielenie łożyska, stan przedrzucawkowy, rzucawka porodowa, HELLP, nadciśnienie indukowane ciążą, sztuczne poronienie, obumarcie płodu, łożysko przerośnięte, zakażenie wewnątrzowodniowe; sepsa, najczęściej spowodowana bakteriami gram-ujemnymi uwalniającymi lipopolisacharyd, a także rzadziej gram-dodatnimi (z powodu ich mukopolisacharydów); gorączki krwotoczne wywołane przez różne wirusy, a także wiremia w przypadku CMV, HIV, Epsteina-Barr; uszkodzenia tkanek, takie jak przy oparzeniach, zabiegu chirurgicznym, wypadku (np.