Zwiększenie oporu w krążeniu wrotnym prowadzi do rozwoju nadciśnienia wrotnego. Ciśnienie w układzie wrotnym powyżej 12 mm Hg (nierzadko zdarza się, że jego wielkość osiąga nawet 20–30 mm Hg) świadczy o nadciśnieniu wrotnym. Istotna jest też różnica ciśnień pomiędzy żyłą główną dolną a żyłą wrotną. W warunkach prawidłowych nie powinna ona przekraczać 5 mm Hg (0,67 kPa). Przy wartości równej 10 mm Hg prawdopodobieństwo powstania żylaków przełyku jest duże, a przy 12 mm Hg zwiększa się ryzyko ich pęknięcia. Następstwem nadciśnienia wrotnego jest rozwój krążenia obocznegoM. Krawczyk, w: „Podstawy Chirurgii” pod red. Jacka Szmidta: krążenia wrotno-żołądkowo-przełykowego, z rozwojem żylaków przełyku i dna żołądka krążenia okołopępkowego pomiędzy żyłami okołopępkowymi a żyłą nabrzuszną powierzchowną, z rozwojem tak zwanej głowy Meduzy krążenia pomiędzy żyłami krezkowymi a żyłami odbytu, z rozwojem żylaków odbytu krążenia żołądkowo-przeponowo-nadnerczowego i żołądkowo-przeponowo-nerkowego.