W 1957 po raz pierwszy uzyskał mandat deputowanego do Wielkiego Zgromadzenia Narodowego Turcji. Odnawiał go w pięciu kolejnych wyborach, zasiadając w parlamencie do 1980. W 1959 dołączył do władz centralnych CHP, kierował jej strukturami w prowinicji Zonguldak. Od listopada 1961 do lutego 1965 pełnił funkcję ministra pracy w rządzie İsmeta İnönü, doprowadził wówczas do uchwalenia przepisów przyznających prawo do strajku. W 1966 wszedł w skład sekretariatu generalnego partii; odszedł z tego gremium w 1971, krytykując lidera tej formacji İsmeta İnönü. W 1972 pokonał go w partyjnym głosowaniu, obejmując funkcję przewodniczącego CHP. Na czele tego ugrupowania stał do 1980.
Republikanie zajęli pierwsze miejsce w wyborach w 1973. W styczniu 1974 Bülent Ecevit objął urząd premiera (w ramach koalicji z islamistami Necmettina Erbakana). W lipcu tegoż roku, w reakcji na współorganizowany przez grecką juntę zamach stanu na Cyprze, zarządził inwazję na tę wyspę, która doprowadziła do zajęcia jej północnej części. Powodzenie tej operacji skłoniło go do próby doprowadzenia do przedterminowych wyborów. W rezultacie w listopadzie tegoż roku ustąpił z funkcji premiera. Ostatecznie do wyborów jednak nie doszło, a w marcu 1975 nową koalicję rządową zorganizował jego ówczesny główny przeciwnik polityczny Süleyman Demirel.