Schemat rymów to ABAB CDCD EFEF GG. Sonety z takim układem rymów są znane jako sonety szekspirowskie, angielskie lub elżbietańskie. Często pod koniec trzeciego czterowiersza pojawia się „volta” („zwrot”), gdzie zmienia się nastrój utworu, a poeta wyraża nową myśl.

thumb|left|Sonet 30 jako wiersz na ścianie w Leiden; widoczny schemat rymów ABAB CDCD EFEF GG Wyjątkami są sonety 99, 126 i 145. Sonet 99 ma piętnaście wersów. Sonet 126 składa się z sześciu dystychów i dwóch pustych wierszy zaznaczonych kursywą. Sonet 145 jest napisany w , a nie w pięciostopowym. W jednej z odmian standardowej struktury, np. w sonecie 29, zmienia się schemat rymów przez powtórzenie drugiego rymu (B) z pierwszego czterowiersza jako drugiego rymu (F) w trzecim czterowierszu.

Oprócz rymów, biorąc pod uwagę jedynie układ idei oraz umiejscowienie „volty”, wiele sonetów zachowuje dwuczęściową organizację typową dla sonetu włoskiego. W takim przypadku używa się określeń „oktet” i „sekstet” na pierwsze osiem wersów, po których następuje sześć kolejnych.