Istnieją nawet takie rzeźby określane jako „Wenus paleolityczna”, gdzie nie jest pewna identyfikacja płci przedstawianego obiektu.
Pierwszym odkrytym posążkiem „Wenus paleolitycznej” była odnaleziona ok. 1864 przez Paula Huraulta, markiza de Vibray – Vénus impudique. Jak zauważa Randall White, wydaje się pewne, że posążek ten nazwano właśnie w ten sposób ze względu na skojarzenia ze starożytnością klasyczną oraz ze względu na wdzięczność jego formy artystycznej. Aż do początku XX wieku ogólne określenie „Wenus paleolityczne”, czy też zbliżone terminy, nie było jednak znane. Wyjątkiem jest okazjonalne określenie przez Édouarda Piette’a jako „Wenus z Brassempouy” posążku znanego także jako La Poire (nie chodzi tu o znalezione wraz z nią popiersie, także znane jako Wenus z Brassempouy). Według White’a to, że Piette użył tu słowa „Wenus”, nie ma jednak żadnego związku z wcześniejszym o kilkadziesiąt lat określeniem „Vénus impudique”: raczej niż do starożytności klasycznej, Piette odwoływał się tu do modnego wtedy w antropologii oraz obecnego szeroko w wyobraźni masowej określenia „Wenus hotentocka” (Vénus hottentote;