W latach 1918–1920 pełnił funkcję ministra spraw wewnętrznych Królestwa Serbów, Chorwatów i Słoweńców. Następnie w latach 1920–1922 i 1924–1925 był ministrem edukacji. W 1919 roku założył Partię Demokratyczną, opowiadającą się za centralizmem i unitaryzmem w Jugosławii. W 1924 roku popadł w konflikt z Ljubomirem Davidoviciem i opuścił szeregi partii. W następstwie stworzył Niezależną Partię Demokratyczną. Wszedł w koalicję rządową z Nikolą Pašiciem, jednak już w 1925 roku znalazł się z powrotem w opozycji, gdy Partia Radykalna postawiła na sojusz z Chorwacką Partią Chłopską.
Od 1927 roku jego poglądy były zrewidowane. Opowiadał się przeciwko serbskiej dominacji w ramach Jugosławii i idei Wielkiej Serbii. Wraz ze Stjepanem Radiciem założył Koalicję Chłopsko-Demokratyczną. Chciał zmiany konstytucji i federalistycznego ustroju państwa. 5 stycznia 1929 wraz z Vladkiem Mačkiem, wydał odezwę do króla Aleksandra I, wzywając go do ustanowienia systemu federalnego. 6 października 1929, w trakcie trwania šestojanuarskiej diktatury, został uwięziony w serbskim Brusie. W 1931 roku udał się na emigrację do Paryża i Pragi, w której zmarł.