W czasach gruzińskiej monarchii szlak ten był mocno ufortyfikowany i najczęściej podległy bezpośrednio królom. Pierwsze znane w czasach nowożytnych duże wykorzystanie „Drogi Darialskiej” (od nazwy Wąwozu Darialskiego) w celach militarnych miało miejsce w czasie wojny rosyjsko-tureckiej z lat 1768-1774, kiedy saksoński awanturnik w służbie rosyjskiej, generał Gottlob von Tottleben przeprawił się nią w 1769 r. ze swą armią, mając za zadanie zaatakować Ottomanów od strony ich prowincji azjatyckich.
Po podpisaniu w 1783 r. traktatu gieorgijewskiego o protektoracie Rosji nad Kartli-Kachetią ruch na drodze wyraźnie się zwiększył – potrzebne było utrzymanie stałej komunikacji z nowymi terenamiMiłosz G. i A., Kaukaz, Warszawa,1979 s. 138–139 . Stałą komunikację tą drogą otwarto w 1799 r. Ruch był początkowo bardzo utrudniony – oddział wojsk rosyjskich, wysłany w tym roku pod dowództwem generała Łazariewa do Kartli-Kachetii, przybył na miejsce dopiero po 36 dniach. Po pełnej inkorporacji Kartli-Kachetii do państwa rosyjskiego (1801) rozpoczęto budowę nowej, ulepszonej Gruzińskiej Drogi Wojennej. Prace nadzorowali początkowo inżynierowie Korpusu Kaspijskiego.