opracował plany desantu pod Humlebæk oraz bitew pod Narwą, Dźwiną i Kliszowem. W 1706 roku, dowodząc samodzielną armią, odniósł zdecydowane zwycięstwo nad siłami sasko-rosyjskimi pod wodzą feldmarszałka Schulenburga. W uznaniu zasług otrzymał stopień feldmarszałka oraz tytuł hrabiego. Podczas kampanii Karola XII przeciwko Rosji dowodził w bitwie pod Hołowczynem oraz podczas oblężenia Wepryka, gdzie został ciężko ranny. Gdy Karol XII został wyłączony z dowodzenia wskutek postrzału, Rehnskiöld zastąpił go na stanowisku naczelnego dowódcy armii szwedzkiej w bitwie pod Połtawą (1709), zakończonej druzgocącą klęską Szwedów.
Po bitwie Rehnskiöld dostał się do rosyjskiej niewoli; lata te spędził u boku hrabiego Carla Pipera, prowadząc w Moskwie biuro organizacyjne niosące pomoc innym szwedzkim jeńcom. Został zwolniony w ramach wymiany jeńców w 1718 roku i dotarł pod twierdzę Fredriksten tuż przed śmiercią Karola XII, który zginął od kuli. Następnie pełnił funkcję dowódcy w zachodniej Szwecji; zmarł w 1722 roku, cierpiąc z powodu dawnej rany odłamkowej.
Linki zewnętrzne Biogram Carla Gustafa Rehnskiölda na Historiesajten Artykuł o Carlu Gustafie Rehnskiöldzie w piśmie Populär Historia 4/2002
Kategoria:Szwedzcy marszałkowie polni Kategoria:Uczestnicy III wojny północnej (strona szwedzka) Kategoria:Urodzeni w 1651 Kategoria:Zmarli w 1722