W 1860 czołowymi akcjonariuszami „Dziennika” byli Edward Poniński i Arnold Skórzewski.

W 1859 pismo podało do wiadomości tajny okólnik nadprezydenta Prowincji Poznańskiej , w którym wzywał radców ziemiańskich do sformowania w wyborach zjednoczonego bloku antypolskiego ponad podziałami politycznymi. Na początku lat 60. „Dziennik Poznański” występował po stronie włoskiego ruchu narodowego wobec Państwa Kościelnego, ścierając się na tym tle z „Przeglądem Poznańskim” i „Tygodnikiem Katolickim” ks. Aleksego Prusinowskiego.

W 1872 pismo zainicjowało powstanie Towarzystwa Oświaty Ludowej, a w 1880 – Towarzystwa Czytelni Ludowych. W 1908, zapewne wobec poparcia ze strony postępowego skrzydła niemieckiego mieszczańskiego ruchu kobiecego dla sprawy polskiej, zachęcało do udziału w prelekcjach niemieckiej działaczki praw kobiet i reformatorki seksualnej Helene Stöcker.

Pod koniec XIX w. nakład „Dziennika Poznańskiego” liczył 3 tys. egzemplarzy, co sytuowało go wśród najważniejszych pism w kraju, a w 1918 osiągnął 12 tys. egzemplarzy. W okresie powstania wielkopolskiego objętość nie przekraczała czterech stron;