W latach 50. RAND Corporation rozwinęła teorię odstraszania, analizując scenariusze wymiany uderzeń nuklearnych. w raporcie R-290 (1954) wykazał, że samo posiadanie broni jądrowej nie wystarcza do odstraszania, ponieważ atakujący może zniszczyć arsenał przeciwnika pierwszym uderzeniem. Warunkiem skutecznego odstraszania jest zdolność do przetrwania pierwszego uderzenia i zadania odwetu, czyli zdolność do drugiego uderzenia.
Termin mutual assured destruction został ukuty przez Donalda Brennana z około 1962 roku jako celowo ironiczny akronim (MAD oznacza w języku angielskim szalony), krytykujący logikę doktryny.
Logika doktryny thumb|Robert McNamara, sekretarz obrony USA, który sformalizował doktrynę MAD MAD opiera się na trzech założeniach:
Obie strony dysponują arsenałem wystarczającym do zadania przeciwnikowi nieakceptowalnych strat (zniszczenia znacznej części potencjału przemysłowego i populacji). Obie strony posiadają zdolność do drugiego uderzenia, tzn. ich siły nuklearne są na tyle rozproszone lub chronione, że nie mogą zostać zniszczone jednym atakiem. Obie strony działają racjonalnie i nie podejmą działań prowadzących do własnego zniszczenia.