Równocześnie w latach 1942–1943 prowadził wykłady z etnografii ogólnej zorganizowane przez profesora Jerzego Lotha na Tajnym Uniwersytecie Warszawskim.
W 1931 związał się z Instytutem Nauk Antropologicznych i Etnologicznych. Zajmował się badaniem różnic kulturowych i odmian ludzkich. Przy poparciu dyrektora instytutu i pomocy dyrekcji Łódzkiego Muzeum Etnograficznego w 1938 wyruszył na Pacyfik. Przeprowadził badania na siedmiu wyspach Polinezji Centralnej i Wschodniej: Bora-Bora, Huahine, Tahiti, Moorea, Tahaa, Nuku-Hiva i Raiatea. Przerwał badania w związku z wybuchem drugiej wojny światowej.
Po 1945 nadal pozostawał w Warszawie. Do 1951 pracował w wydziale oświaty jako prelegent międzyszkolny dla szkół dla pracujących oraz jako dziennikarz w Polskim Radio i w miesięczniku "Morze", będąc współpracownikiem wydziału wydawniczego. Od marca 1946 zaczął pracować na Uniwersytecie Warszawskim jako asystent przy seminarium socjologicznym profesora Jana Bystronia. Następnie od 1951 do 1954 był starszym asystentem przy Katedrze Antropologii na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi. Zajmował się wówczas antropologią etniczną ludów Australii i Oceania.