Zgodnie z ówczesnym prawem, po zdaniu egzaminu z całości filozofii i teologii z wynikiem bardzo dobrym, uzyskał dwa tytuły doktorskie: z filozofii i teologii Uniwersytetu Gregoriańskiego w Rzymie (1927). W międzyczasie rozpoczął wykłady z psychologii racjonalnej w Instytucie Filozoficznym jezuitów w Krakowie. W 1930 uzyskał doktorat Uniwersytetu w Clermont-Ferrand, przedstawiając dwie książki (zob. Bibliografia, pozycje z 1930). W tym samym roku złożył profesję zakonną. W 1931 uzyskał nominację na profesora nadzwyczajnego Uniwersytetu Wileńskiego, lecz został odwołany na profesora filozofii Uniwersytetu Gregoriańskiego. W Rzymie do 1939 należał do włoskiego oddziału Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”, którego był honorowym i dożywotnim członkiem.
W 1939, aby uniknąć aresztowania i represji we Włoszech, wrócił do Polski, do Lwowa. Wkrótce jednak potem przez Rumunię wrócił do Rzymu, skąd w 1940 przez Szwajcarię, Francję, Hiszpanię i Portugalię udał się do Rio de Janeiro (Brazylia). Lata wojny, do 1946, spędził na wykładach na uczelni Fuculdades Catolicas w Rio de Janeiro. Wykładał tam po francusku metafizykę i psychologię empiryczną. Działał duszpastersko i patriotycznie poprzez kazania, odczyty i konferencje wśród Polaków.