Początkowo sięgano głównie do malarstwa, z czasem zaczęto wykorzystywać inne środki plastyczne, tworząc aranżacje przestrzenne, instalacje itd.
Można wyróżnić dwa nurty w historii pop-artu: europejski (przede wszystkim angielski) oraz amerykański.
Pop-art w Wielkiej Brytanii Początki pop-artu sięgają londyńskiej Independent Group, którą tworzyli między innymi Richard Hamilton i Eduardo Paolozzi (połowa lat 50. XX wieku). Lansowali oni nowy kierunek w sztuce, bliski dadaizmowi. Charakteryzował go eklektyzm, mieszanie różnych gatunków sztuki, tworzenie kompozycji z przedmiotów codziennego użytku, odniesienia do świata wielkomiejskiego.
Pozostali przedstawiciele pop-artu w Wielkiej Brytanii: Peter Blake, David Hockney, Patrick Caulfield, Allen Jones, Peter Phillips oraz Pauline Boty.
Koncepcje pop-artu przeniknęły również do muzyki rockowej, czego przykładem jest zwłaszcza wczesna twórczość The Who, The Rolling Stones oraz The Velvet Underground.