Pierwsze wagony GT6 pojawiły się w Düsseldorfie w 1956. Następnie rozpoczęto ich eksploatację w innych miastach Niemiec oraz innych państwach. Wraz z innymi modelami Düwagu stały się jednym z symboli niemieckiego odrodzenia gospodarczego po wojnie i podstawowym typem tramwaju większości zachodnioniemieckich sieci. W krajach Europy Zachodniej zaczęto wycofywać je z eksploatacji w latach 90. XX wieku, zastępując taborem niskopodłogowym. Ze względu na wysoki komfort jazdy, mało skomplikowaną budowę oraz trwałość, używane tramwaje tego typu chętnie znajdowały nabywców wśród przedsiębiorstw o ograniczonych możliwościach finansowych, zwłaszcza z krajów dawnego bloku wschodniego. Część z nich trafiła wówczas do Chorwacji, Egiptu, Polski, Rumunii. U nowych właścicieli poddawano się je drobnym przeróbkom, w zależności od potrzeb przewoźnika lub wymagań lokalnego prawa drogowego (m.in. nowe kierunkowskazy i oświetlenie, wydzielenie miejsca na wózek inwalidzki, nowe siedzenia).
Oprócz Niemiec, tramwaje te na licencji budowano w Austrii w zakładach Lohner (od 1972 Bombardier-Rotax) i SGP, oznaczone seriami E, E1 i E2 (produkowane w latach 1959-1990 dla samego Wiednia).