Do innych wad pistoletu zaliczyć należy: pękające iglice, wybijanie komory nabojowej przy oddawaniu strzałów „na sucho”, pękanie drobnych części jak pazur wyciągu lub łącznik zamka.
Wersje Produkcję pistoletu Margolina rozpoczęto w 1948 roku w Iżewsku od modelu MC 1. Pistolety produkowano w wersji z długą (180 mm) i krótką lufą (140 mm). Inna była też długość linii celowniczej w obu modelach, 203 mm dla wersji z długą lufą i 190 mm dla wersji z lufą krótką. W 1969 roku do produkcji weszła unowocześniona wersja MCM. Pistolet otrzymał lufę długości 152 mm i długość linii celowniczej 220 mm. Pistolet Margolina występował też w wersji MCU na nabój .22 Short, przeznaczony do konkurencji ISSF „pistolet szybkostrzelny”, a produkowany był od 1952 roku. Następną wersją produkowaną w Iżewsku była skrócona wersja MCM-K o nazwie Margo (МЦМ-К «Марго»), co było skrótem od słowa Margolin. Pistolet Margo ma lufę długości 97 mm. Na bazie tego pistoletu skonstruowano pistolet Dryl («Дрель») na nabój 5,45 × 18 mm PSM oraz jego wersję eksportową MP-449 na nabój .25 ACP.
Bibliografia A.E. Hartink (przeł. (z ang.) Michał Mietelski), 2002, Encyklopedia pistoletów i rewolwerów, Bielsko-Biała, Debit, .
Kategoria:Radzieckie pistolety samopowtarzalne Kategoria:Radzieckie pistolety sportowe