Spory wznawiane co jakiś czas, rozstrzygnięto sądownie dopiero w 1834 roku, gdy sporny las przyznano właścicielom obu wsi po połowie. Część zachodnia przypadła właścicielowi Radogoszcza, który zaraz las wyrąbał i sprowadził kilku osadników, którym przydzielił spore działki ziemi. Tak powstała Osada Żubardź (rejon obecnych ulic Klonowej i Mokrej), zwana później Żubardziem Starym. Część wschodnia (Las Żubardź) została przyznana właścicielom Bałut. Tam po roku 1866 rozpoczęto wyrąb lasu i sprzedaż działek osadnikom. Powstała Kolonia Żubardź, zwana też Żubardziem Nowym, administracyjnie i przestrzennie powiązana z Osadą Fabryczną Bałuty.
Stary Żubardź włączono do Łodzi w 1906, Nowy Żubardź, razem z Bałutami, w 1915.
Granice Granice całego historycznego Żubardzia: północna – to koryto rzeki Bałutki, dzisiaj w podziemnym kanale, ale patrząc na plan miasta można łatwo zrekonstruować jego przebieg; południowa – to linia ulic Wrześnieńskiej i Powstańców Wielkopolskich; zachodnia – linia biegnąca równolegle do ul. Inowrocławskiej, ok. 80 m. na wschód od tej ulicy; wschodnia – to obecna ul. Urzędnicza i kawałek Piwnej.