Międzynarodowa Unia Astronomiczna oficjalnie klasyfikuje Tytana jako „Saturn VI”.
Swoją aktualną nazwę zawdzięcza Johnowi Herschelowi (odkrywcy dwóch innych księżyców Saturna – Mimasa i Enceladusa), który w 1847 roku zasugerował nazwanie księżyców Saturna imionami tytanów z mitologii greckiej.
mały|lewo|Po lewej od góry: Księżyc i Tytan, prawej: Ziemia, z zachowaniem skali
Właściwości fizyczne Tytan jest drugim pod względem wielkości księżycem w Układzie Słonecznym, większym od Merkurego – najmniejszej planety w naszym układzie. Do przybycia sondy Voyager 1 w 1980 r. uważano, że jest największym księżycem w Układzie Słonecznym, większym od Ganimedesa. Informacje zebrane przez sondę odkryły gęstą atmosferę Tytana, w związku z czym jego oficjalne rozmiary zostały pomniejszone o grubość jego gazowej powłoki. Według najnowszych pomiarów średnica Tytana wynosi 5151 kilometrów.
Tytan obiega swoją planetę w ciągu 15 dni i 22 godzin po orbicie o średnim promieniu 1,2 mln kilometrów. Jest ona nachylona pod kątem 0,34 stopnia względem równika Saturna i odznacza się mimośrodem o wartości 0,029. Tytan obraca się synchronicznie w stosunku do Saturna, co oznacza, że zawsze zwrócony jest ku niemu tą samą półkulą.